بازسازی چهره روحانی؛ پروژه ممکن یا ناممکن؟

قطعا مجموعه های دولتی انگیزه کافی برای سرمایه گذاری در این مناطق را ندارند اما بخش خصوصی می تواند وارد کار شود و این انگیزه و ظرفیت در شرکت سرمایه گذاری توسعه معادن و فلزات وجود دارد. تنها در برابر پسزمینهای به نام موطن است که آدمی میتواند در فعالیتها و دستاوردهای جمعی شرکت جوید و هویتی مختص خویش کسب کند.

به تعبیر آرنت، محرومشدن بنیادین آدمیان از حقوق بشر، پیش از هر چیز، در قالب محرومشدن آنان از آن مکانی در عالم تجلی مییابد که عقاید را مهم و کنشها را مؤثر میسازد. در همین حال خبرگزاری رویترز در گزارشی اعلام کرد اعتراضات در واکنش به افزایش قیمت سوخت در قزاقستان به جنبشی گسترده علیه «نورسلطان نظربایف» رئیسجمهوری پیشین تبدیل شده است؛ کسی که سال ۲۰۱۹ پس از چندین دهه از سمت ریاستجمهوری کنارهگیری کرد اما به عنوان قدرت واقعی قزاقستان باقی مانده است.

ثالثا اجرای طرح سهمیه بندی بنزین دوباره افزایش قیمت رو به همراه داشت. بدیهی است که اینها گامهایی برای تنشزدایی نیست، بلکه برعکس، اقداماتی است که منجر به افزایش میشود. وی در این باره گفت: احزاب کرد گزینهای جز برهم صالح برای پست ریاست جمهوری ندارند و وی تنها گزینهای است که به پارلمان معرفی خواهد شد. این عدد بی تردید رکورددار بزرگترین اختلاس تاریخ ایران است که در زمان دولت احمدی نژاد، در شبکه بانکی کشور کشف شد.

وی با تاکید بر این که هدف کشورهای غربی ایجاد اجماع علیه ایران است، ادامه داد: قطعا صحبت از گزینههای نظامی به نفع این کشورها نیست، چون این موضوع در ایجاد اجماع تولید مشکل میکند به همین دلیل اعلام میکنند که ما میخواهیم از ابزارهای دیپلماتیک استفاده کنیم. در اینجا ظاهرا ما با بنبستی مواجهیم که حتی تحقق یک یوتوپیا (آرمانشهر) نیز راه برونرفتی نشانمان نمیدهد و بنابراین باید مفهوم «حقوق بشر جهانشمول» را از عرصه واقعی سیاست بیرون بگذاریم.

روزی که من بخاطر دارم سه شنبه بود که در جامعه گفتند اختلاف (وجود دارد) و من سه شنبه ساعت یک در شبکه خبری مصاحبه کردم و گفتم پنجم یا ششم شهریور عرضه می کنیم و درست بر اساس همان هم انجام شد. در نتیجه در بخش درآمدهای بودجه مالیات و عوارض محقق میشود اما در واگذاری داراییهای سرمایهای(نفت و گاز) 50 تا 60 درصد و فروش اموال دولتی محقق نخواهد شد.

به گفته سفیر فلسطین در دمشق این کنفرانس سه مسیر دارد: مسیر اسرائیلی-عربی، مسیر اسرائیلی فلسطینی و مسیر بین المللی. مفهوم حقوق بشر در اصل برآمده از فرآیندهای تاریخی و انضمامی سیاسی شدن «شهروندان» است؛ بنابراین شکاف بین جهانشمولبودن حقوق بشر و حقوق سیاسی شهروندان، شکافی میان جهانشمولبودن بشر و یک حوزه سیاسی خاص نیست؛ بلکه این شکاف، خود، همان سیاست است که «کل اجتماع را از خودش»، یا به تعبیری «سیاست را از خودش» جدا میکند.

در عرصه حال حاضر قوانین بینالمللی که هنوز برحسب معاهدات دوجانبه بین دولتهای حاکم عمل میکند، جایی برای رسیدن به هدف مذکور وجود ندارد؛ یعنی به عبارت دیگر، عرصهای سیاسی که ورای ملتها عمل کند، در کارنیست. از اینرو ایالات متحده با ائتلاف گستردهای همکاری خواهد کرد تا این شبکه مرگ را نابود کند»(The White House, 2014: 5-6).از اتکا به هنجارها یا نهادهای بینالمللی یا تفاهم و شناخت، سخنی در میان نیست.

در نظریه او، ما با نوعی تمایز قاطع میان «قلمرو امر سیاسی» و «قلمرو زندگی خصوصی» مواجهیم. بنا به استدلال آرنت، فجایع دوران جنگ و مصایب دهشتناکی که بشر بیحقوحقوق از سرگذراند، نه ناشی از فقدان تمدن بود، نه عقبماندگی یا استبداد (که فعلا در وضعیت کنونی، ملاک ارزیابی بسیاری از تحلیلها را شکل میدهد، تو گویی به طور مثال در کشور ما اوضاع میتوانست کاملا دگرگون باشد اگر ما یک نظام جمهوری تمامعیار داشتیم)؛ بلکه کاملا بالعکس، زیستن در یک جهان کاملا مدرن و سازمانیافته این امکان را ایجاد کرد که فقدان وطن و جایگاه سیاسی و قانونی، عملا با طردشدن از حوزه بشریت در کل، یکی و یکسان شود.

آرنت نیز حوزه سیاسی یا عمومی (حوزه شهروندان) را از حوزه خصوصی (حوزه بشر به ماهو بشر) جدا میکند؛ اما از نظر رانسیر سیاست اساسا یعنی همین تعیین مرز و جدایی که هیچگاه یک بار و برای همیشه رخ نمیدهد. این نوع از خصوصیات ما، نظیر شکل اندام و بدنهای ما و استعدادهای ذهنی ما، که از بدو تولد به شکل مادرزادی به ما داده شدهاند، همواره از قلمرو سیاست یا عرصه عمومی به دورند و راهی در آن نمییابند.

حالا در شرایطی که دولت محبوب اصولگرایان بر سر کار نیست و انتخابات مجلس دهم نیز تعداد زیادی از چهرههای شاخص آنها را از تریبون مجلس محروم کرده است، برخی محافل و مجموعههای رسانهای منتسب به اصولگرایان از هماکنون وارد مباحث انتخابات ریاستجمهوری شدهاند.

به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری فارس، سفارت آمریکا در سوریه در بیانیهای، همه طرفها را به «احترام به آتشبس فعلی، تمرکز برای کاهش فوری تنش و حفاظت از جان غیرنظامیان قبل از هر موضوع دیگری فراخواند». هدف ما علاوه بر کشف معدن سنگ آهن برای تامین خوراک کارخانه های فولادی و احداث یک واحد احیا در استان ورود در زمینه سایر عناصر فلزی و پلی متال، مس و طلا در منطقه خواهد بود.

بنابراین، سیاست خارجی تعارضی ایران با امریکا بر اساس اشتیاق ایران به پذیرش خطرات نهفته که ماهیت رمانتیک، عدالت گرا و قیامت نگر دارد، شکل گرفته است.این امر منجر به طرح هدف های فراگیر در سیاست خارجی ایران شده است.

کشور های غربی باید به جای اصرار بر بازی نخ نما شده و بی فایده مقصرنمایی، برای پیشرفت گفتگو ها جدیت و اراده به خرج دهند. بشریت یا همان بشر به ماهو بشر باید منشا و ضامن این حقوق باشد؛ بنابراین دستیابی به این هدف، کاملا با تلاشهای بشردوستانه برای دستیابی به اعلامیههای جدید حقوق بشر از سازمانهای بینالمللی، متفاوت است.

عصر ایران؛ مهرداد خدیر- گفت و گوی اخیر مهدی نصیری سردبیر پیشین روزنامۀ کیهان و صاحب نظریۀ «عصر حیرت» با محمود احمدینژاد رییس جمهوری پیشین ایران که در فضای مجازی انتشار یافته از جنبههای مختلف قابل بررسی و ارزیابی است.آقای احمدینژاد البته همان است که بود و در واقع از سال 90 به این طرف شاهدیم نه آن اصولگرایی که اصول گرایان برکشیدند و به امام زمان نسبت دادند و از بام تا شام در تریبون ها می ستودند و قرار بود پرونده هسته ای را ببندد و عدالت را جاری کند.

فلاکت مردمانی که از اجتماع سازمانیافته دولت ـ ملت بیرون گذاشته میشدند، به لطف آن جهان سیاسیای پدید آمد که دیگر هیچ کشور غیرمتمدنی در آن یافت نمیشد؛ و همین جهان واحد، آزاد، دموکراتیک و بههمپیوسته، از طریق به رسمیت شناختن دولت ـ ملتهای مستقل و خودمختار و تاسیس نهادهای بینالمللی و انعقاد معاهدات بینالمللی، شرایطی را ایجاد کرد که در آن هیچ کشوری دیگر حاضر به جذب و ادغام مردمان «بیدولت» و «بیملت» نمیشد.

بنابراین فرض مذکور که استقرار یک دولت ـ ملت تمام عیار به همراه همه نهادهای مدنی و دموکراتیک آن لزوما به تحقق همهجانبه «حقوق بشر» میانجامد، به لحاظ تاریخی و منطقی فرضی غلط است. اکنون مسئولیت ایشان تمام شده است. اما رانسیر، فیلسوف رادیکال فرانسوی، با بسط منطق استدلالات آرنت و با توجه به تفکیک و تمایز میان عرصه سیاست و حوزه زندگی خصوصی، چنین نتیجه میگیرد که پیامد و الزام تحلیلهای او در نهایت نوعی غیرسیاسیکردن (depoliticization) تام و تمام شهروندان است.